خبرگزاری سینمای ایران - جهانشاه برومند سی‌دی بداهه نوازی خود را همراه با تار شهرام میرجلالی راهی بازار می‌کند.

جهانشاه برومند در گفت و گو با خبرنگار موسیقی خبرگزاری سینمای ایران گفت: آخرین کاری که از من منتشر شد آلبوم “تا شهر یادها” بود که چند وقت پیش منتشر شد. کارهایی که در شرف انتشار است دو سی دی بداهه نوازی همراه با تار شهرام میرجلالی است.

وی افزود: مراحل کار بر روی آلبوم بداهه نوازی تمام شده است. این آلبوم شش کار بداهه نوازی با ویولون، تار و ضرب در دستگاه های مختلف است که به زودی منتشر می شود.

برومند تصریح کرد: غیر از آن مشغول ضبط و اهنگسازی کار دیگری نیز هستم؛ مجموعه ای است شامل ترانه های مرحوم بیژن ترقی که آهنگ های آن از خودم است و در حال ضبط موزیک های این آلبوم هستیم تا پس ازضبط تصمیم بگیریم چه کسی ترانه های مرحوم بیژن ترقی را بخواند. تم موسیقی این آلبوم موسیقی ملی است و موسیقی سنتی به معنای موسیقی حال حاضر وجود ندارد به سبک و سیاق ارکستر های گلهاست و بیشتر از سازهای زهی و قانون و تار و ضرب در آن استفاده شده است.

وی ادامه داد: یک کار هم از قبل داشتیم که هنوز به صورت سی دی منتشر نشده است. این کار ترانه ای است که قبلا توسط سالار عقیلی خوانده شده بود و شعر آن هم از بیژن ترقی است. این ترانه “دریغا” نام داشت که البته هنوز منتشر نشده ولی از رادیو پخش شده است.

برومند در پایان خاطر نشان کرد: کاری که در حال حاضر نزدیک به انتشار است؛ شش قطعه ای است که در دو سی دی به صورت بداهه نوازی منتشر می شود.

پایان پیام/ ن.ف

انتهای خبر / خبرگزاری سینمای ایران/ کد خبر ۲۱۱۰۳

دکتر جهانشاه برومند فرزند شاعر و ادیب نامدار معاصر، ادیب برومند به سال ۱۳۲۷ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در مدارس رشدى و البرز تهران به پایان رسانید و در سال ۱۳۵۳ به أخذ درجه دکتراى دندانپزشکى از دانشگاه ملى ایران (شهید بهشتى فعلى) نائل آمد. در سال ۱۳۵۴ جهت ادامه تحصیل به آمریکا عزیمت نمود در سال ۱۹۷۸ میلادى با اخذ تخصص در رشته پریونتولوژى (بیماریهاى لثه) از دانشگاه تافتز که از دانشگاههاى معتبر آمریکا مى‏باشد فارغ‏التحصیل گردید. او در سال ۱۳۵۸ به ایران مراجعت کرد و در حال حاضر از معروفترین جراحان لثه ایران بشمار مى‏رود.
دکتر جهانشاه برومند علاوه بر اشتغال در مطب تخصصى خود، در فعالیتهاى علمى زیر شرکت داشته است:
۱- تدریس در دانشکده‏هاى دندان‏پزشکى دانشگاه شهید بهشتى و دانشگاه آزاد اسلامى
۲- عضویت در آکادمى پریودونتولوژى آمریکا
۳- عضویت در کمیته علمى جامعه دندانپزشکى ایران
۴- ایراد سخنرانى‏هاى گوناگون در کنگره‏هاى مختلف دندان‏پزشکى و مجامع تخصصى در ایران و آمریکا و داشتن مقالات متعدد در نشریات علمى دندانپزشکى در ایران.
جهانشاه برومند در مورد شروع کارش در فراگیرى ویولن مى‏گوید:
«از آنجا که من در خانواده‏ى شعر و ادب متولد شده بودم و پدرم استاد ادیب برومند علاوه بر شعر، در شناخت نقاشى و خط و موسیقى نیز دستى دارند، به این جهت از همان دوران کودکى، یک پیوستگى تنگاتنگ و علاقه وافر به ادبیات و هنر، بخصوص نسبت به شعر و نویسندگى و موسیقى در خود احساس کردم.
در کودکى به موسیقى اصیل ایرانى دلبستگى داشتم و از میان سازها، ب
ه ویولن عشق مى‏ورزیدم به طورى که اگر در یک برنامه تلویزیونى، فیلمى را مى‏دیدم که در آن نوازنده‏اى مشغول نواختن ویولن بود مشتاقانه به آن چشم مى‏دوختم. حتى بیاد دارم که وقتى ده ساله بودم، هنگام پخش تکنوازیهاى ویولن، از پاى رادیو تکان نمى‏خوردم و خصوصاً شیفته پنجه سحرآمیز پرویز یاحقى و مرحوم حبیب‏اللَّه بدیعى بودم.
سرانجام، عشق مفرط من به موسیقى ایرانى به آنجا رسید که از پدربزرگ مادریم که به او الفتى عجیب داشتم خواستم تا به عنوان هدیه تولد ویولنى برایم خریدارى کند. و او نیز این کار را کرد. به این ترتیب من که در دوازده سالگى صاحب یک ویولن شده بودم از شادى در پوست خود نمى‏گنجیدم به طورى که تا چند ماه بدون آنکه اصول نوازندگى آن را بدانم پیش خود سعى مى‏کردم ویولن را به نحوى کوک کنم و بعضى آهنگهاى ساده را با آن بنوازم.
پدر و مادر من نیز با وجود آنکه مایل نبودند من موسیقى را به عنوان حرفه خود برگزینم اما همواره در فراگیرى آن به عنوان یک هنر والا و ارزشمند مشوق من بودند.
معلم ویولن من در ابتدا مرحوم استاد عبدالحسین برازنده بود که از موسیقیدانها و آهنگسازان برجسته به شمار مى‏رفت و در اصفهان به کار آهنگسازى و تعلیم موسیقى اشتغال داشت. به این جهت من که در تعطیلات نسبتاً طولانى تابستان به اتفاق خانواده‏ام به اصفهان مى‏رفتم نزد ایشان به تناوب مقدمات نوازندگى ویولن، نت‏خوانى، دستگاهها و سرانجام ردیفهاى مرحوم استاد صبا را فراگرفتم.
بعد از آن به دلیل انتخاب رشته تحصیلى‏ام که طبابت بود و وقت زیاد مى‏برد دیگر نتوانستم Read the rest of this entry »

جهانشاه برومند با ۱۱ نوار پخش شده در کشور در بین علاقمندان موسیقی اصیل ایرانی نامی آشناست. برومند به دور از هیاهوی بازار به کار خود مشغول است و معمولاً وقتی اثری از او به بازار می رسد با استقبال دوستداران موسیقی مواجه می شود.

برومند درباره موسیقی پاپ می گوید: «در زمان‌های خاص موسیقی پاپ را دوست دارم، اما نه به طور دایم. یکی از دلایل آن این است که چون در زمینه موسیقی ایرانی کار کرده ام، بیشتر وقتم صرف خلق آهنگ یا نواختن می شود، تشکیل شود دوست ندارم. موسیقی‌ای را که فقط از تکرار ساده و بی محتوا تشکیل شود نمی پسندم. اما با مخالفت بی دلیل با موسیقی پاپ هم چندان میانه ای ندارم. چون بسیاری از آهنگ های مثلاً پاپ که در گذشته ساخته می شد محتوای دلنشینی در شعر و آهنگ داشت که من هم در بعضی از نوارهایم آنها را اجرا کرده ام.»

نشر موسیقی باربد آلبوم جدید دکتر برومند به نام «تا شهر یادها» منتشر کرده است. در این اثر علاوه بر برومند که ویولن می زند، همایون همدانیان با ساز سنتور و سعید رودباری با تنبک همکاری دارند. در این آلبوم اجرای بی کلام تعدادی از آهنگ‌های جاودانی تاریخ موسیقی ایران مانند سلطان قلب‌ها اثر انوشیروان روحانی (توسط عارف در فیلمی به همین نام با شرکت فردین اجراشد)، فردا تو میایی از جهانبخش پازوکی، بردی از یادم آهنگ ابدی دلکش اثر مرحوم مصطفی گرگین زاده و حتی یکی از معروف‌ترین آهنگ‌های تاریخ پاپ ایران «چرا نمی رقصی» که توسط ویگن خوانده شده بود، با صدای زیبای ویولن برومند اجرا می‌شود.

گفت وگو با دکتر جهانشاه برومند:با موسیقی مبتذل میانه ای ندارم
ادیب وحدانی سه شنبه ۲۹ آذر ۱۳۸۴
تغییرات در تعاریف و اجراهای موسیقی در جهان امروز را می شود با توجه به یک مثال بهتر متوجه شد. تا همین چند سال قبل ملودی های آهنگ های مشهور دنیا را در ساخت زنگ گوشی های موبایل به کار می بردند، در حالی که امروزه بسیاری از ملودی های آهنگ های روز دنیا طوری تصنیف می شوند که یادآور زنگ های مرسوم گوشی های موبایل باشد و به درد استفاده در این وسیله جدید بخورد! بسیاری دل به این تغییرات سپرده اند و گروهی دل به موسیقی ای سپرده اند که بهترین واژه برای توصیف آن «دلنشین» باشد. این افراد کم نیستند و معمولاً در گوشه ای به دور از هیاهوی بازار به کار خود مشغول اند و معمولاً وقتی اثری از آنها به بازار می رسد با استقبال دوستداران موسیقی مواجه می شوند. دکتر جهانشاه برومند با ۱۱ نوار پخش شده در کشور و ده ها نواری که در استودیوی خصوصی اش در منزل و گاه با همکاری برخی از نام آوران موسیقی ایران تهیه شده، در این بین جایگاه ویژه ای دارد که می توان منسوب به تعدد مشاغل او دانست. برومند از یک طرف نوازنده و آهنگساز است، از یک سو طوری به جراحی لثه و ایمپلنت در مطب می پردازد که برخی از اساتید دانشگاه تیغ جراحی را در دست او همچون روان نویسی آرام و نرم می دانند و در جنبه دیگر، فردی است که معمولاً سخنرانی هایش درباره جراحی لثه و ایمپلنت در مجامع علمی و تخصصی دندانپزشکی به دلیل آنچه که خود «تهیه اسلاید از بیماران خاص در قبل و بعد از جراحی» می داند، با استقبال گسترده ای مواجه می شود. گفت وگو با دکتر برومند که در جو پر تب و تاب و ابهام و ایهام موسیقی ایران و جهان به دلیل سابقه زندگی اش در دیگر نقاط جهان، حاضر به پذیرش هر آنچه که به عنوان «نظریه های نو» مطرح می شود نیست با توجه به زمینه های گوناگون فعالیت وی و استقبالش از گفت وگو- حتی اگر به تغییر دیدگاه خودش بینجامد- به وادی های گوناگونی کشیده شد، از تیغ جراحی تا آرشه!

طبعاً از یک جراح موسیقی دان می توان در اول یک سؤال پرسید، چه طور این دو حرفه ـ هنر را با هم جمع می بندید؟
- این سؤال را شخص دیگری هم از من پرسید و جواب مشخصی برای آن دارم. به نظر من پتانسیل بیشتر آدم ها از آنچه خودشان فکر می کنند بیشتر است و اگر کسی عشق کاری را در کنار همت و ممارست داشته باشد می تواند در هر دو زمینه فعال باشد.
من آرشه را زودتر از تیغ شروع کردم، دقیقاً از ۱۳ سالگی. در همین حال دندانپزشکی هم به نحوی هنر است که به آن «علم و هنر دندانپزشکی» می گویند.
* کدام یک را ترجیح می دهید؟
- عشق و حس من بیشتر به موسیقی است، اما نمی شود گفت به دندانپزشکی علاقه ای ندارم. هر دوی اینها برای من یک وجه هنری دارد که مسلماً جنبه هنری موسیقی قوی تر است.
* یعنی علاقه اصلی شما هنر بود که باعث شد سراغ دندانپزشکی و موسیقی بروید؟ Read the rest of this entry »